En 1979 créase a Irmandade Galega O Pote co obxectivo de incorporar a galegos, así como a cónxuxes e fillos de galegos residentes en Zûrich.

O 12 de maio de 1979 aprobáronse os seus Estatutos, redactados en galego.

No artigo nº 2 sinálanse as finalidades da sociedade:

• "Desenrolar e propagar a Lingua, o Arte, a Hestoria, a Literatura, a Economía, o Folclore, e todo o que estea en estreito contato con Galicia e o pobo galego, asín como os seus valores nacionaes.
• Axuda, apoio moral e social na resolución dos problemas que atopen os galegos na emigración.
• Desenrolo de aitividades de folguedo entre os galegos emigrantes.
• Percurar as relacións e a colabouración con calisqueira entidades de ouxetivos semellantes".

A Irmandade Galeguista do Uruguai, segundo palabras da asociación “xurdiu a vida aitiva da coleitividade para espertar na conciencia de todol-os galegos a noción da personalidade de Galiza, como unidade natural de raza, linguaxe, hestoria, xeografía e esprito propios”.
Esta entidade foi creada por destacados membros da colectividade, moi posicionados a favor da autonomía de Galicia e defensores do ideario galeguista. De feito foron considerados como unha sección uruguaia dentro do Partido Galeguista. Así, trataban de traballar a prol de Galicia e dos seus intereses, combatendo mediante o seu apoio económico e intelectual ao movemento autonomista galego.
A Irmandade, intenta amosar o sentir dunha comunidade galega ante o desexo de loitar polo triunfo do Partido Galeguista e a aprobación do Estatuto de Galicia dende a saude e a lonxanía. Unha das cobizas máis fondas deste colectivo da emigración galega en América, é lograr a autonomía para o pobo galego; pero tamén o recoñecemnto cultural dun pobo cunha lingua propia que debe consolidarse como unha lingua culta, cunha literatura e unha historia propias; dende o punto de vista económico, abogan por un rexurdimento da agricultura en perigo de desaparición, dunha industria pesqueira de longa tradición e dunha recoñecida e notable riqueza gandeira.
O primeiro Consello Directivo da sociedade estaba integrado por: presidente, Pedro Fernández Veiga; secretario xeral, Antonio Crestar; secretario de organización, Manuel Leiras Méndez; tesoureiro, Xoaquín Bello e 3 vogais: Arturo Carril, Manuel Meilán e Juan José San Román.
O mesmo ano da súa fundación publica o xornal O Irmandino, como órgano de expresión da entidade. O seu nome ten a súa orixe na revolta producida en Galicia durante o século XV.
Esta publicación consta de dúas épocas, cun lapso de 24 anos entre ambas: de 1934-1936, 1958-1961. Nesta segunda época ten un claro carácter continuísta a respecto da etapa anterior, isto é, trata de retomar a loita polos dereitos de Galicia que tanto se defenderan desde as súas páxinas: “Ha que revigorizar os vellos pulos, espertar o vello esprito imandino, baixo o guieiro da unión de todol-os galegos n’o sagro amor a Terra. Para eso estamos outravolta eiquí”. Nesta época estivo dirixido por Xosé L. Villaverde e M. Vázquez Valiño.

Esta sociedade política estaba integrada por emigrantes nacionalistas galegos residentes en Bos Aires como Eduardo Blanco Amor, Santiago G. Nolla, Ramiro Isla Couto, F. Lamas Barreiro e Xenaro F. Couto. Edita o boletín "Terra" donde ademais de informar sobre o seu iderio político, publica textos literarios e científicos de destacados intelectuais galegos.

A "Junta Democrática de España" e, de igual forma, as xuntas rexionais, provinciais e municipais, entre elas a "Junta Democrática de Galicia en Caracas", xurdiron para loitar por unha España democrática e reivindicar a personalidade do pobo catalán, galego e vasco.

A "Junta Democrática de España" manifestouse por primeira vez públicamente o 29 de xullo de 1974 en París e en Madrid, ante un gran número de asistentes.

Foi o primeiro gran organismo que, cun programa político centrado na "ruptura democrática", conseguiu movilizar unitariamente a toda a oposición antifranquista.

A "Junta Democrática de Galicia en Caracas" constituíuse o 2 de setembro de 1974, nomeando una Xunta Provisional Executiva, que se puxo en contacto inmediatamente coa "Junta Democrática de España" e coa "Junta Democrática de Galicia", adheríndose aos 12 obxectivos reflectidos no Manifesto.

Esta sociedade de emigrantes naturais de Baleira (Lugo) e residentes na Habana foi fundada o 24 de setembro de 1926. O seu primeiro presidente foi Antonio Barreira Pereira.
Segundo o seu regulamento os seus obxectivos eran procurar por todos os medios ao seu alcance, a protección moral e material dos seus asociados e contribuír ao desenvolvemento cultural dos mesmos, propoñendo recreo e distracción. En 1928 organizan festas para recadar fondos para a construción dun Panteón social.
No ano 1940 editan un Boletín Oficial para manter informados aos socios das súas actividades sociais.
Na actualidade o seu presidente é Angel Fernández Pérez.

Esta asociación de emigrantes galegos foi fundada co obxectivo de agrupar aos veciños de Pobra de Trives, Viana do Bolo e Barco de Valdeorras, residentes en Arxentina. A súa finalidade principal segundo os seus estatutos é propender á maior vinculación dos galegos entre sí e cos arxentinos e realizar actos culturais e recreativos á maneira da súa terra natal.
A súa directiva fundacional estaba integrada por: Arsenio Rodríguez, como presidente; vicepresidente, Cayetano Castro; secretario, Carlos García Arias; prosecretario, Antonio Martínez; secretario de actas, José Domínguez; tesoureiro, Enrique Rodríguez; protesoureiro, Benigno Laneiro; contador, Justo Alonso; arquiveiro, Adelino Do Campo e os vogais: Ricardo Ciudad, Bonifacio Alonso, Juan Fernández, Guillermo Prieto, Isaac Blanco, Dativo Pérez e Aurelio Estévez.
Entre as súas actividades pódese citar: celebración de festas e banquetes con motivo do seu aniversario, festas de nadal, festa de Santiago e organización de torneos de naipes. Tamén xestiona actividades culturais como reunións de lectura e proxección de videos.