Sociedade de emigrantes naturais do concello lucense de Becerreá residentes na capital arxentina. Dende a súa fundación o ano 1927, teñen como fin primordial manter a unión entre os seus conveciños, organizando diversas actividades recreativas para reunirse e axudarse mutuamente.

Un grupo de galegos orixinario do concello de Ponteareas (Pontevedra) acordou crear unha entidade de carácter comarcal na cidade de Salvador de Bahia. A primeira reunión tivo lugar o 12 de agosto de 1974, pero oficialmente será o 23 de abril de 1975 cando quede constituída, segundo consta na primeira acta. Na mesma asemblea realizada na sede do "Centro Español" foron aprobados os estatutos ante a presenza de catorce asociados. Durante esta reunión comunícase a compra dos terreos en Lauro de Freitas e nomeáse a Orsí Pousada para dirixir as obras de construción das instalacións.
As novas autoridades nomean aos 43 socios fundadores, entre eles aparecen os nomes de Julio Ucha, María Esther Domínguez Pino e Inocencio Pastor Ribera, destacados persoeiros da colectividade.
A primeira comisión estivo integrada por Julio Ucha como presidente, Manuel Grova González e Inocencio Pastor Ribera como secretarios.
As instalacións da sociedade, ademais da sede social, ocupan 8.000 metros cadrados e constan de: un campo deportivo con bar, churrasquería, grellas, salón de festa, campo de futbol, parque infantil etc.
A sociedade creou un grupo folclórico chamado "Coral Airiños do Tea" e un grupo de baile galego. Tamén edita a revista "Lonxe da Terra" como voceiro social e conta cunha pequena biblioteca.

Este centro foi fundado polos españois, maioritariamente galegos, residentes na cidade panameña de Chitré (provincia de Herrera, antigua Azuero) a mediados dos anos 60, xusto cando aumenta tanxencialmente o número de estranxeiros de orixe española na zona (sobre todo orixinarios da área de Boborás). Teñen como símbolo representativo no seu escudo societario unha cruz de Santiago e unha vieira, claramente imaxes galaicas.
Segundo os seus estatutos que datan de 1975 os fins do centro recreativo son:

• Promover entre todos os españois e descendentes de españois a unidade e sano esparcimento
• Estreitar os vínculos de amizade entre os españois e panameños
• Impulsar a cultura, enaltecendo os valores cívicos e humanos
  Teñen unha sede social en propiedade, con amplios xardíns e terreos onde os socios practican deportes e participan nas festas que serven de unión e fraternidade. Contan cunha cafetería e un amplio salón, que tamén se aluga para diversos eventos.

Esta sociedade creouse pola fusión das sociedades do distrito de Ponteareas existentes en Bos Aires, "La Antorcha del Porvenir", "Hijos de Fornelos y anexos", "Hijos de Nogueira y anexos" e "Brisas del Plata".
As sociedades decidiron unirse debido a "la situación lamentable de desmoralización y abandono por la que atraviesan en su mayoría las sociedades gallegas. Por esa razón quieren constituir una grande y fuerte organización de clase que influya y pese poderosamente en los destinos políticos, sociales y económicos de su comarca. (...) En lo tocante a Galicia la nueva sociedad se propone elevar el nivel de cultura de sus congéneres y constituir en el distrito una fuerte y sólida organización que responda a la "Unión General de Trabajadores (...)".
Foron fundadores da entidade, José Castro Castro, Saturnino González, José Martínez, Marcial Fernández, Benigno Fernández, Robustiano Groba, Máximo Groba, Joaquín Castro e Senén R. Piñeiro, entre outros.
En 1946 esta entidade fusiónase co "Comité Auxiliar de las Sociedades de Agricultores del Distrito de Puenteareas en Buenos Aires" (1909), mantendo a nova entidade o seu nome.

Sociedade que defendía dende Bos Aires os intereses dos exiliados republicanos españois, primeiro da Iª República, e tras o estalido da guerra civil española (1936), dos exiliados que chegaban á Arxentina.
Estaba integrada polas asociacións de emigrantes que defendían á república e os seus ideais e loitaban contra o franquismo. Non só apoiaban aos que chegaban fuxindo da guerra senón que tamén enviaban cartos e medicamentos as zonas que estaban no bando republicano.
Como voceiro social publicaban o xornal "España Republicana".

Sociedade fundada polos emigrantes galegos da comarca de Santiago residentes en Arxentina.

Este centro foi fundado por un grupo de galegos orixinarios da comarca de Bergantiños. Entre os seus fundadores pódese mencionar a Manuel Mancebo. Nos seus inicios os socios reuníanse na casa particular dun deles; posteriormente celebraban as súas reunión nun club galego afín, ata que en 1973 mercaron a súa sede social, situada na Avda. Millán da capital uruguaia, que conta con salón de actos, sala de reunións, salón de xuegos, oficina, bar-restaurante, biblioteca, e espazos deportivos: cancha de frontón e ximnasio.
Segundo os estatutos de 1973 as súas finalidades son: "a) Contribuír ao coñecemento da historia, costumes e cultura de Galicia e da República Oriental do Uruguai, e difundir os principios da súa constitución democrática, mantendo o respecto pola institución que rixe; b) organizar actos culturais, artísticos, deportivos e recreativos para o mellor logro dos propósitos enunciados".
O centor organiza diversas actividades sociais como excursións, bailes, comidas de fraternidade, etc., e celebra as festividade de San Xoán e Santa María, así como o aniversario social, o Día de Galicia, etc.
Edita a publicación "Revista oficial del Centro Bergantiños", con carácter anual e gratuíto e o boletín "Bergantiños", publicación oficial do centro, creado en 1986.
Este centro ten recoñecida a Galeguidade pola Xunta de Galicia e forma parte da “Unión de Asociaciones Gallegas del Uruguay”.

No ano 1920 un grupo de emigrantes naturais de Negreira fundan a sociedade "Agraria, Instructiva y Mutual del Partido Judicial de Negreira", pero tras un período moi conflictivo entre a directiva, liderada por Máximo Musi, e un grupo de socios, éstes deciden abandonar a entidade e crear unha nova "... viendo que ésta se desviaba de su ruta desconociendo a los hombres conocedores de las necesidades de aquel partido, optaron por agruparse en defensa del honor de nuestro terruño. Y para mostrar que sabemos guardar cariño al pueblo de nuestra infancia nos constituimos en "Centro Unión Hijos del Partido de Negreira" pues al hacerlo enaltecemos a nuestro pueblo".
Fundan este Centro pois para "concentrar en él a todos sus hijos dispersos en esta República, donde una vez unidos alentaremos a los otros haciendo olvidar armónicamente las fatigas cotidianas al recuerdo de nuestra Galicia meiga...", estabelecendo fins de axuda mutua e instrución, tanto dos asociados como para os nenos daquel partido.
Entre os fundadores da sociedade destaca os membros da súa comisión organizadora, integrada por: secretario, Jesús Barros; tesoureiro, Eduardo Oroña; vocais: José Antelo, Manuel Agra, Avelino Sayans e Manuel Casais.
Nembargantes os problemas da entidade continúan e hai unha nova refundación en 1934. Nos seus primeiros estatutos (1934), recóllese entre as súas prioridades mutuais, a concesión de axuda económica en caso de necesidade ou enfermidade dos socios; ademais da organización de actos recreativos para reunirse e relacionarse cos seus paisanos.
En 1941 comezan a editar o xornal "Negreira", voceiro oficial da entidade.

Esta sociedade foi creada o 7 de marzo de 1909 na cidade da Habana por iniciativa dos naturais da provincia de Ourense. Tiveron dúas delegacións nas cidades de Rodas (Cienfuegos) e Batabanó.
Nos seus estatutos, aprobados o 15 de agosto de 1909, recollen os seus fins: a cooperación mutua para o benestar do socio, proporcionarlle a máis ventaxosa situación para a súa vida en Cuba e brindarlle oportunidades para o seu regreso, repatriándoo a Galicia se o seu estado físico o requería; facer por medio da xunta de goberno as xestións para proporcionar traballo ao socio evitando que chegase a un estado precario e de fomento da cultura e riqueza na provincia ourensana, contribuíndo ó seu progreso en todos as ordes e creando premios de honra para os naturais e oriundos de ambos mundos. No ano 1910 esta sociedade ampliará os fins en pro do "fomento de la instrucción en los pueblos de la provincia de Orense, creando para ello planteles de enseñanza en aquellos pueblos en que sea de más perentoria necesidad".
Costean a construción da "Casa del Pueblo" de Ourense e adquiren terreos para facer unha escola laica na cidade. En Celanova mercan a casa de Curros Enríquez coa intención de convertila nunha escola pública e museo das súas obras e pertenzas e para iso constitúen a "Fundación Curros Enríquez".
En 1934 reforman os estatutos potenciando a mutualidade e abandonan os fins instructivos. Unha das súa actividades foi o sostemento da "gota de leite", alimentando a numerosas familias sen recursos. Tiveron a iniciativa de fundar dous xornais: "El Heraldo de Galicia" e "El Eco de Galicia".
En xaneiro de 1966 fusiónanse coa sociedade "Ribadavia y su comarca" e en febreiro dese mesmo ano coa sociedade "Carballiño y su Partido".
En 1985 fusiónanse coa sociedade "Calo y Viduido" pasando a denominarse "Unión Orensana, Calo y Viduido".
A sociedade pasa por unha etapa de estancamento ata que en 1994, co apoio da Deputación, encárgase a unha comisión xestora a súa revitalización. Esta comisión a inscribirá en 1995 no Rexistro de Sociedades de Cuba baixo o nome de "Centro Unión Orensana de La Habana".
A partir de 1996 os seus fins son de carácter recreativo e cultural. Contan neste ano cun total de 500 socios dos que 300 eran galegos.
Na actualidade distínguese pola celebración de actividades culturais como a creación do grupo de danzas e gaitas "Curros Enríquez" que é unha escola de gaitas e de baile exclusivamente galegos con 34 membros e que fan diversas actuacións por Cuba. Celebran o Día de Galicia, o Día das Letras Galegas, un Magosto, o aniversario do pasamento de Curros, veladas culturais con conferencias e clases de lingua e cultura galegas. Teñen a Sección "Curros Enríquez" que é a encargada de todos os asuntos relacionados coa obra de divulgación literaria e cultural do poeta.
Ocuparon a presidencia ao longo da súa historia: Benigno Varela (1912), Claudio Conde (1914), Jesús Rodríguez Bautista (1915), Manuel F. Taboada (1917), Arturo Rodríguez (1919), Ramón del Campo (1920), Manuel F. Taboada (1928), Secundino Sánchez (1929), Arturo Pérez (1936), Ovidio Moure (1937), Florindo Blanco Barroso (1938), e dende 1994 o presidente é José M. Docampo López.

Esta entidade foi creada en 1914 polos emigrantes naturais do partido xudicial de Vilalba, residentes en Bos Aires. En 1918, os socios aproban en asemblea xeral o cambio de nome, pasando a chamarse "Centro Villalbés, de protección, cultura y recreo".
Un dos promotores da fundación desta entidade, foi Tomás Barro, quen ocupou o cargo de presidente durante moitos anos.
En 1915, apróbase os primeiros estatutos sociais, onde aprecen claramente reflectidos so fin de protección, cultura e recreo aos que aspiraban: "Art. 1. Servir de vínculo entre los hijos del Partido de Villalba y sus asociados; art. 2. Proporcionar a sus asociados en casod e enfermedad y de acuerdo con estos estatutos: asistencia médica a domicilio, en sanatorio propio o no, medicamentos, subsidios y repatriación; art. 3. Amparar a sus asociados en la vindicación de sus derechos civiles o de otro orden cuando les fueran mermados injustificadamente; art. 4. Crear un fondo de beneficencia para socorrer a sus asociados en los casos no previstos por estos estatutos; art. 5. Proteger y vigilar la emigración a este país que venga dirigida a sus asociados".
Durante os anos 20 ten o proxecto de construír un hospital-asilo no concello de Vilalba, para o que recaudan fondos con distintas actividades recreativas e abre unha subscrición permanente para este fin. Con esta finalidade crean un "comité pro-asilo" en Vilalba ao que en 1925 envían 5.000 pesetas. Parellamente realiza varios xiros de cartos para paliar casos de necesidade puntuais na súa localidade natal, como por exemplo a doazón de 2.500 pesetas para axuda dos máis necesitados.
En 1926, o Sr. Rábade, ex-presidente da entidade, ofrécelles unha casa da súa propiedade de dous pisos con dúas fanegas de terra e un prado, para que instalasen alí un escola e os terreos fosen empregados como complemento do soldo polo mestre, con carácter de usufruto; a sociedade debía encargarse de arranxar o edificio. En novembro organiza unha función artística e baile familiar a beneficio da escola que van crear en Tamboga (Cospeito). Nembargantes non temos constancia de que finalmente esta escola fose construída.
En 1932 a directiva mantén conversacións coa sociedade de Cospeito. Esta sociedade foi creada por un grupo de e socios que se separaron do "Centro Villalbés" en 1926. Finalmente en agosto de 1938 fusiónanse ambas as dúas e a nova entidade pasa a denominarse Centro Villalbés - Cospeito.

Esta entidade foi creada tras a fusión do "Centro Villalbés" (1914) e da "Sociedad de residentes del ayuntamiento de Cospeito" (1926), creada ésta última por un grupo de ex-socios do Centro Villalbés.
Xa no ano 1932 comezan a ter reunións as directivas de ambas as dúas entidades para fusionarse "en vista de que los fines que perseguían estas dos sociedades eran iguales (...) lo más justo y conveniente para todos, era unirse en una sola institutción para que así la obra social fuese mucho más eficaz (...)".

Esta sociedade, mutualista e recreativa, foi fundada tras a fusión das sociedades "Unión Cultural de Villamarín" e "Ayuda Mutua Residentes de Villamarín".
Entre os seus fundadores pódese citar a Gumersindo Guzmán, que ocupou o cargo de presidente da entidade; José Barriro Pereira, Edelmiro Rodríguez, Ramón González, Manuel Álvarez, Vicente González e José Pulido Rego, entre outros.
No ano 1940, os socios aproban unha nova fusión co "Centro Perojano", para intentar sumar socios e forzas coas que levar a cabo as súas actividades; fórmase unha nova sociedade denominada "Centro Villamarín Perojano"
En 1990, hai unha nova fusión, esta vez coa entidade "Hijos de Arantey", pasando a chamarse "Hijos de Arantey y Centro Villamarín Perojano", que segue a traballar a prol dos seus socios na actualidade.

Este centro foi creado en 1940, tras a fusión do "Centro Villamarín" e o "Centro Perojano", ambos sociedades mutualistas e recreativas.
Como iniciadores da idea da fusión e principais cargos da primeira directiva pódese citar a : Ramón Rey, como presidente; secretario, Juan Fernández e tesoureiro, Ramón Pérez.
En 1990, esta entidade decide fusionarse coa sociedade "Hijos de Arantey". Froito desta fusión existe na actualidade co nome de "Hijos de Arantey y Centro Villamarín Perojano".

Esta entidade foi creada polos emigrantes naturais do partido xudicial de Viveiro, residentes en Bos Aires, con finalidades mutuais e culturais. Nos seus estatutos recolle que se darán axudas aos socios que estean enfermos ou necesitados, tamén se contempla o pago dos billetes en caso de repatriación. Para recadar fondos organiza festivais, que ademais serven para potenciar os lazos de unión entre todos os vivarienses residentes na capital arxentina, e tamén co resto da colectividade.
Foron presidentes da entidade: Antonio Díaz (1909), Francisco Rebolo (1910), Antonio Bas (1923 e 1928), Pedro Alvariño Chao (1924-1925), Jesús Lois (1926) ou Jesús Rivera (1927). Xa nos seus inicios foi nomeado presidente honorario, José Mª Cao.
Hai constancia de que en 1925, organiza unha subscrición para construír un monumento en homenaxe ao doutor Ramón Díaz Freijo, gran benefactor do seu pobo natal, que foi inaugurado poco despois en Viveiro (Lugo).
Ao ano seguinte mercaron un mausoleo para colocar os restos do literato de Viveiro, Nicomedes Pastor Díaz.
En 1943, fusiónase con outras sociedades de emigrantes da provincia de Lugo en Bos Aires, e forman o Centro Lucense.